Op 25 februari is onze voormalige voorzitter Albert van der Harst is overleden.
Albert is in 1990 lid geworden van de schaakvereniging Wageningen. Hij heeft veel voor de club betekend. Jarenlang heeft hij Wageningen vertegenwoordigd in externe competities. De eerste jaren als speler van het tweede team, maar vooral als speler van VHD wat staat voor ‘voorheen het derde’ maar wat in de praktijk vaak het vierde en de laatste jaren het vijfde team werd. De spelers die hier in speelden hadden een grote wens om bij elkaar in het team te blijven.
Albert is voorzitter geweest van de commissie die in 2001 het 75-jarig jubileum van de vereniging heeft georganiseerd. Hij is toen op een laat moment ingestapt en heeft een belangrijk aandeel gehad in het grote succes dat dit jubileum geworden is. Hij bleek goed in het bij elkaar brengen van mensen, en dingen gedaan krijgen zonder expliciet op de voorgrond te hoeven treden. Dezelfde talenten heeft hij laten zien als toernooidirecteur van het Bevrijdingsschaaktoernooi waar hij deelnemers ontspannen en met humor toesprak.
Albert was een vaste gast bij het internationale schaaktoernooi van Gent – soms als speler, maar heel vaak ook als toeschouwer samen met Geerdien. De combinatie van schaken, de Gentse feesten, lekker eten en drinken was hen op het lijf geschreven. Als Albert en Geerdien onverwacht naast je bord stonden, gaf dat altijd een beetje extra mentale steun.
Wij hebben Albert jarenlang meegemaakt als non-playing captain van het eerste team. Toen begin van deze eeuw het eerste team zich naar een serieus niveau in de landelijke competitie speelde, ontstond de behoefte om tijdens de wedstrijd een aanspreekpunt te hebben. Deze rol was Albert op het lijf geschreven. Hij had voldoende schaakinzicht om in te kunnen schatten hoe het op de borden ging, en had met alle – soms lastige – spelers een lijntje. Albert kon goed positieve eigenschappen in mensen duiden, en waar dit een uitdaging was bleek humor een sterk wapen. Albert was een verbinder en genoot ervan te bewegen in de enigszins zonderlinge schaakwereld.
Alberts verbindende kwaliteiten gecombineerd met zijn vermogen om zaken voor elkaar te krijgen, maakten hem een ideale voorzitter. Dit is hij 7 jaar geweest. Een jaarlijks terugkerende activiteit is de massakamp tegen onze schaakvrienden uit Arnhem, waar voorafgaand door de voorzitters van beide verenigingen op humoristische wijze wat stekeligheden uitwisselden.
Z’n afscheid als voorzitter is niet makkelijk geweest. Mogelijk waren dit de eerste signalen dat hij niet meer helemaal zichzelf was. De man die makkelijk verbinding legde, met humor kon relativeren en incasseren, leek een deel van z’n flair te hebben ingeleverd. In de jaren die volgden, werd duidelijk waarom we de oude Albert steeds minder herkenden. Toch wilde hij nog af en toe wel een potje spelen op de club. Soms leidde dat tot een verliespartij of een snelle remise tegen iemand waar hij in z’n betere tijd gemakkelijk van zou hebben gewonnen. Een enkele keer zagen we nog flarden van de oude Albert terug.
Helaas is Albert na Jan Timman uitgerekend in onze jubileummaand het tweede prominente lid waar we in korte tijd afscheid van moeten nemen. We herinneren Albert als een aimabel mens die de gezellige en sociale kanten van het leven enorm waardeerde en hier ook rijk aan bijdroeg. We zullen hem missen.
