Vrijdagavond ontvingen wij het schokkende nieuws dat Marc Bruggeman donderdag 11 augustus is overleden. Het ging al een tijd minder met zijn gezondheid. Hij was ontzettend moe en was net weer gestart met allerlei onderzoeken. Donderdag kwam hij uit het ziekenhuis en ging even op de bank liggen. Dat was niet vreemd alleen deze keer werd hij niet meer wakker.

Met het overlijden van Marc verliest onze club een liefhebber pur sang. Jarenlang kwam hij trouw naar de clubavond om zijn partijen te spelen. Meerdere keren ging hij mee naar Gent om daar het befaamde schaaktoernooi te spelen. Maar naast een liefhebber van het schaken, was hij ook een liefhebber van het goede leven. Dat paste ook bij uitstek bij de optimist die Marc was. Na de partij bleef hij graag hangen aan de bar om te genieten van een lekkere borrel. En om te praten over zijn andere grote hobby: koken. Met veel smaak vertelde hij over al het lekkers dat hij weer gemaakt had. Tijdens de viering van ons 80-jarig jubileum was Marc dan ook een van de koks die voor de leden een heerlijk diner bereidde.

De laatste jaren zagen we Marc helaas wat minder. Met zijn kwetsbare gezondheid was hij extra voorzichtig. Gelukkig was hij vlak voor de zomerstop weer twee keer aanwezig. Hij speelde weer een keer mee met zijn geliefde team en boekte daar een fraaie overwinning. Ook in de laatste ronde van de interne won hij. Maar nog belangrijker was dat hij na afloop van zijn partijen weer genoot in de bar. Van de babbel met zijn schaakvrienden en van de oude borrels.

Helaas was dat de laatste keer dat we Marc in ons midden hadden. We wensen zijn vriendin Mirjam, zijn familie en zijn naasten heel veel sterkte met het verlies.

Onze vrienden van ASV uit Arnhem hebben na twee jaar afwezigheid hun traditionele weekendtoernooi weer op de agenda gezet. Van vrijdag 23 t/m 25 september staan er zes ronden met regulier tempo op het programma. In de eerste vijf ronden mag je twee byes opnemen. Kijk voor alle info op de site van ASV.

Schaakpartijen worden over het algemeen in serene rust gespeeld. Maar na afloop van de wedstrijd Wageningen-Groningen 2 klonk er luid applaus in de speelzaal van de Vredehorst. Fred Jonker won na 5 uur spelen en zorgde daarmee voor een 5½-4½ overwinning van zijn team. Het applaus was er ook een van opluchting. Urenlang leek Wageningen te gaan verliezen, waarmee degradatie uit de eerste klasse haast onvermijdelijk zou zijn. Na afloop werd dan ook gesproken van het ‘Mirakel van de Vredehorst’.

Vooraf heerste er optimisme. Wageningen had voor het eerst dit seizoen geen invallers nodig. Het op papier toch al zwakkere Groningen miste zelfs drie basisspelers. Maar eenmaal achter het schaakbord bleek weinig van het theoretische krachtsverschil. Tjerk Sminia miste een kans in de opening en leed daarna een kansloze nederlaag. David van Eekhout kon zich niet aan de druk tegen zijn koning ontworstelen. Jeroen Franssen mishandelde het eindspel en kon slechts met hulp van zijn tegenstander met remise ontsnappen. Bert Torn hield een mindere stelling remise. Arjen van Herwaarden verloor een belangrijke pion en dit kostte hem uiteindelijk de partij.

Bij deze 4-1 achterstand gaf niemand nog een cent voor de Wageningse kansen. Jan Timman zou wel gaan winnen, maar verder zag het er somber uit. Toen Chiel van Oosterom uit het niets een zege boekte, gloorde er toch weer hoop. Erwin Oorebeek hield een slechter eindspel remise. TImman won inderdaad. Maar het kostte hem wel bijna 100 zetten en onderweg miste zijn tegenstander nog een opgelegde kans. De resterende Wageningers kromden nogmaals de rug. Sander van Eijk had twee pionnen geofferd en bleef vol op de aanval spelen. Uiteindelijk bezweek de tegenstander en kon Van Eijk mat geven. Tientallen toeschouwers dromden toen samen rond het bord van Fred Jonker. Die leek geen voordeel te hebben, maar bleef het met enkele minuten bedenktijd op de klok proberen. Het lukte hem om water uit steen te persen en zorgde daarmee voor een zinderende apotheose.

Vier dagen na zijn 75^e verjaardag is Hans van Wijk donderdag 24 februari overleden. Al geruime tijd had hij te maken met een nare ziekte. Maar hij stond positief in het leven en als het even kon was hij aanwezig om te schaken en om les te geven. Enkele weken geleden vernamen wij dat het slechter ging met zijn gezondheid. Dat is hem dus fataal geworden.

Hans werd in 1987 lid van de SV Wageningen. In die jaren speelde hij zijn partijtjes, maar verder was hij niet zo actief. Dat veranderde toen hij in 2008 met pensioen ging als directeur van De Nijenoordschool. In een interview in De Gelderlander vertelde hij dat hij eindelijk tijd kreeg voor hobby’s. Een van die hobby’s was schaken. En al snel bleek dat het bloed kroop waar het niet gaan kon, want Hans meldde zich meteen aan om de jeugd schaakles te geven.

In september 2008 begon hij daarmee en de andere docenten waren direct onder de indruk van zijn manier van lesgeven. Zij vonden het geweldig om te zien hoe Hans ogenschijnlijk moeiteloos en met veel plezier een groepje kinderen van verschillende niveaus wist aan te spreken en les te geven. Daarnaast gaf hij schaakles op zijn oude school, iets waar hij in zijn tijd als directeur nooit tijd voor had. Ook bij het schoolschaak was hij steevast van de partij. Eerst als teamleider van OBS De Nijenoord en later ook als scheidsrechter.

In 2013 werd Hans ziek en moest hij noodgedwongen het lesgeven af en toe op een lager pitje zetten. Maar als het weer beter ging en zijn gezondheid het toeliet, was hij weer van de partij. In diverse periodes heeft hij dat volgehouden tot begin 2020, toen de coronacrisis het hele schaakleven stillegde.

Naast het lesgeven, droeg Hans vanaf 2010 ook zes jaar lang zijn steentje bij aan ons Bevrijdingstoernooi op 5 mei. Hans was betrokken bij de organisatie en deed de inschrijvingen. Dat gebeurde altijd nauwgezet. De communicatie met de deelnemers verliep prima en de deelnemerslijsten klopten altijd. Hij deed ook soms het openingspraatje en wist daar vaak wel wat meer van te maken dan alleen een droge opsomming van de huishoudelijke mededelingen.

De schaker Hans beleefde veel plezier aan de wedstrijden met zijn team, het toenmalige zesde. Hans was een betrokken en trouw teamlid. Als het qua gezondheid even kon, speelde hij mee. En als dat niet lukte, hield hij het team op de hoogte van zijn toestand en waar ze eventueel rekening mee moesten houden.

Afgelopen najaar was Hans de eerste die zich meldde toen wij op onze club een beginnerscursus gingen organiseren. Hij wilde heel graag ook de volwassenen les geven. En net als bij de kinderen, bleek dit hem op het lijf geschreven. Hij bereidde de lessen tot in de puntjes voor en nodigde de andere trainers uit om daar actief in mee te denken. Tijdens de lessen nam hij graag de leiding maar stond zeker open voor ieders inbreng. Naar de cursisten toe wist hij de stof dusdanig over te brengen dat zij het goed begrepen. Daarbij was hij geduldig en gebruikte desgevraagd meerdere voorbeelden om een en ander te verduidelijken.

Hans was niet de allersterkste schaker van onze club. Het meesterniveau was niet voor hem weggelegd. Maar in de manier waarop hij enthousiast en gedegen zijn schaakkennis aan anderen overdroeg, toonde hij zich wel een ware meester. Een grootmeester zelfs, om in schaaktermen te blijven.

Maar bovenal was Hans een ontzettend positief ingesteld, warm persoon met veel humor en mensenkennis, en met veel plezier in het leven. Hij had zelf vrede met het einde, maar wij zullen hem missen. We wensen zijn familie veel sterkte met het verlies.