Het eerste team heeft in de eerste ronde van de KNSB-competitie de winst laten liggen tegen Krimpen aan den IJssel. Een 4-2 voorsprong werd in de slotfase compleet weggeven, een zure 4-6 nederlaag was het eindresultaat.

Invaller Stefan Slings was kansloos tegen voormalig Nederlands kampioen Rini Kuijff. Jan Timman bracht de stand weer op gelijke hoogte. Hij gaf zijn tegenstander les hoe je een toreneindspel met een pion meer moet winnen. Fred Jonker was niet fit en besloot voor een risicoloze remise te gaan. Ook bij Tjerk Sminia werd de vrede snel getekend met een zetherhaling.

Wageningen kwam op voorsprong door overwinningen van Erwin Oorebeek en Jeroen Franssen. Erwin offerde in de opening een pion voor een betere structuur. Subtiel werd dit voordeel uitgebouwd, waarna de tegenstander uiteindelijk bezweek. Jeroen ving een wilde koningsaanval rustig op. Toen de kruitdampen opgetrokken waren, besliste Jeroen de partij op de damevleugel.

In de vier resterende partijen ging het vervolgens helemaal mis voor Wageningen. Invaller Jef Verwoert blunderde. David van Eekhout gaf onnodig een eindspel met ongelijke lopers uit handen. Arjen van Herwaarden overzag bij een afwikkeling een venijnig schaakje, waardoor hij plotseling een stuk verloor. Bert Torn overspeelde zijn tegenstander in de opening en kwam al na 16 zetten gewonnen te staan. Hij miste de snelste winst maar bleef lang erg goed staan. In wederzijdse tijdnood raakte hij echter de draad en het punt kwijt.

Uiteraard was teamcaptain Bert teleurgesteld over zijn eigen nederlaag en die van zijn team. Toch zag hij ook lichtpuntjes. “Ondanks de twee invallers hebben we zeker kansen gehad op meer. Het vertoonde spel geeft vertrouwen voor de komende ronden.”

Kijk hier voor het verslag van Krimpen.

De KNSB-competitie is dit seizoen een groot succes voor de Wagenings teams. Het eerste was na zeven ronden al zeker van klassebehoud. De 5½-4½ nederlaag in de achtste ronde tegen HWP Haarlem was daarom jammer, maar niet gevaarlijk.

Het tweede deed in de titelrace uitstekende zaken tegen Voort. Met een 1½-6½ overwinning liep het een bordpunt uit op concurrent ENO. Het tweede gaat met twee bordpunten de laatste ronde in. Daar moet tegen WSG Winterswijk 2 opnieuw flink gescoord worden, want bij gelijk eindigen is ENO door het onderlinge resultaat kampioen.

Het derde had tegen HMC Den Bosch 3 anderhalf bordpunt nodig voor het kampioenschap. Dat moest lukken, zeker omdat alle voorgaande wedstrijden gewonnen waren. Het werd echter een 5-3 nederlaag. Maar omdat dat ruim genoeg was voor de titel, was de stemming na afloop opperbest.

Dat was ook het geval bij het vierde. Tegen WSG Winterswijk 3 moest gewonnen worden om zeker te zijn van het kampioenschap. Bij een 4-2 voorsprong bood Marius Bolck remise aan. Toen dat aangenomen werd, kon het feest beginnen.

Het eerste had in de vorige ronde klassebehoud al veilig gesteld. Daarom kon er tegen HWP Haarlem vrijuit gespeeld worden. Dat leek de Wageningers goed af te gaan, maar na een spannende middag werd toch met 5½-4½ verloren.

Bert Torn kwam goed uit de opening. Het maken van de juiste keuzes in een lastige stelling kostte echter dermate veel tijd dat hij al rond zet 25 in tijdnood kwam. Daarin greep hij jammerlijk mis en verloor het resterende eindspel. Jan Timman en Chiel van Oosterom zetten Wageningen op voorsprong. Timman was niet tevreden over zijn partij, maar wist na een onnauwkeurigheid van zijn tegenstander nog te winnen. Van Oosterom bereikte met zijn inmiddels befaamde kleine middelen een stelling waarin de tegenstander werd geconfronteerd met mat of dameverlies.

David van Eekhout won in de opening een kwaliteit, maar moest daarna oppassen. De tegenstander had op het oog een gevaarlijke aanval. Die bloedde echter dood, waarna Van Eekhout zijn materiele voorsprong kon verzilveren. Arjen van Herwaarden ging ten onder in een koningsaanval. Fred Jonker speelde remise in een partij die op het oog altijd in evenwicht was. Jeroen Franssen wist een aanval om te zetten in een gunstig eindspel dat hij vlot won.

Met nog drie partijen te gaan, leek Wageningen de punten mee naar huis te nemen. In het eindspel ging het echter totaal mis. Erwin Oorebeek had twee pionnen minder in een eindspel met ongelijke lopers. Toen hij onterecht de h-pionnen ruilde, was een mogelijke remise niet meer haalbaar. Invaller Stefan Slings bereikte een gunstig toreneindspel. Hij raakte echter de draad kwijt en verloor zelfs nog. Kees Stap miste na 85 zetten en 5½ uur spelen een remisevariant in een dame-eindspel en moest teleurgesteld opgeven.

Het eerste heeft een nuttig gelijkspel behaald tegen Caïssa Eenhoorn. Met de 5-5 tegen een op papier sterkere tegenstander heeft het team een belangrijke stap gezet naar klassebehoud. Uit de resterende drie wedstrijden is één punt nu waarschijnlijk genoeg.

Het team uit Hoorn speelde vorig jaar nog lang om de titel, dit jaar verkeren ze verrassend genoeg in de onderste regionen. Dus vooraf maakten de Wageningers zich enige zorgen, zeker omdat Jan Timman dit keer niet meespeelde. Tjerk Sminia bleek echter een uitstekende vervanger, hij boekte een verdienstelijke remise tegen een sterke tegenstander. Nadat ook Jeroen Franssen dat resultaat bereikte, ging David van Eekhout ten onder tegen de sterkste speler van Hoorn.

Vlak voor de tijdcontrole brak een goede Wageningse periode aan. Sander van Eijk werd aan het begin van de partij nog verrast toen hij achter de witte stukken plaats moet nemen. Hij had zich voorbereid om met zwart te spelen. Dat loste hij op door met 1. a3 te openen. Een goede keuze, want uiteindelijk won hij zijn partij. Ook Arjen van Herwaarden won, hij boekte hiermee zijn eerste overwinning van het seizoen. Een meevaller was de zege van Erwin Oorebeek. Hij stond lange tijd slecht, maar op de beruchte 40^e zet ging zijn tegenstandster in de fout. Fred Jonker heeft zich dit seizoen gespecialiseerd in het remise houden van slechte stellingen. Ook nu lukte hem dat weer.

Met een 4½-2½ voorsprong was de winst voor Wageningen nabij. Kees Stap slaagde er echter niet in om het eindspel remise te houden. Bert Torn miste enkele opgelegde kansen om een gunstig eindspel te winnen. Even leek hij zelfs nog te verliezen, maar hij kon nog net aan de noodrem trekken en remise maken. Chiel van Oosterom speelde een partij met wisselende kansen. Teleurgesteld moest hij uiteindelijk opgeven.

Hoewel teamcaptain Bert Torn zelf de winst liet liggen, was hij wel tevreden. “We hebben goed geknokt tegen een sterk team. We hadden kunnen winnen, maar als Erwin Oorebeek had verloren was het ook nog mis gegaan. Dit was een belangrijk punt, we hebben ons nu bijna veilig gespeeld.”